Isabelle Adam

INFORMATIE AANVRAGEN | PRINTKLARE VERSIE | BESTEL NU !

Het begin…
In een bochtig straatje, in de volkse Muidebuurt van Gent, achter een klein geveltje slaakte ik mijn eerste babykreetjes op 25 mei 1975.
Mijn vader werkte aan de dokken en mijn moeder hield “De Martiko” van Walter De Buck proper. Ondertussen zwierf mijn bompa met zijn ‘duuzend liedjes’ van eigen fabrikaat en zijn accordeon langs de havenkroegen aan de Afrikalaan.
Van hèm erfde ik mijn liefde voor muziek. Al op jonge leeftijd merkte hij mijn zangtalent op, en nam me, met de rest van de familie, mee naar de zangwedstrijden in de baanétablissementen.
Tientallen bruudruusters nam ik als zangtrofee naar huis mee. Tot ik op een dag, - ik was elf jaar oud - door een manager in de zaal werd opgemerkt. Hij stopte een naamkaartje in de handen van mijn ouders en dat werd het begin van een hoofdstuk in mijn leven dat ik tot op de dag van vandaag, met vallen en opstaan, verder schrijf.

Hé, Lekker Beest!
In 1987 nam ik mijn eerste single op, die heette “De Troika”. Het werd een bescheiden succes. Niet zozeer qua verkoop, maar wel omdat ik erdoor werd opgemerkt door Paul Bottelbergs, een producer van de toenmalige BRT. Hij engageerde mij om mee te zingen en te spelen in “Teevee-Tamtam”. In de opzet van dat kinderprogramma mocht ik als zangeresje aantreden met thematische liedjes.
Zo leerde ik Jan De Vuyst kennen, die instond voor de liedteksten. Op een blauwe maandag trok ik mijn stoute schoenen aan en belde aan bij hem thuis. In zijn living zette ik zingend mijn grote bek op en probeerde hem als tekstschrijver zo voor mij te winnen. Het werd een artistieke samenwerking die later verder uitgroeide tot een innige vriendschap, die tot op de dag van vandaag voortduurt.
Uit die tijd houd ik er het singeltje “Te Jong” aan over. Dat was in 1990.
Na een lucratieve samenwerking met diverse componisten, leerde ik rond diezelfde tijd Peter Gillis en Peter Bauwens kennen. Samen met Jan De Vuyst vormden ze een team dat zich rondom mij schaarde en achtereenvolgens verschillende hits schreven zoals: “Hé, lekker Beest” (negen maanden hitnotering en goed voor platina), “Ik weet wat ik wil” en “Blank of Zwart”. Mijn eerste album verscheen in 1991, en verwierf platina. Ook met “stap voor stap” belandde ik op de eerste plaats in de toenmalige hitparade. - Zie rubriek Discografie -.

De boekskes…
Met het verstrijken van de jaren, en het toenemende succes zwol de fiere borst van mijn bompa.Ook mijn ouders volgden met gepaste trots mijn succesrijke stappen in de showbizz. Mijn moeder hield er een hele knipsel-bibliotheek aan over. De boekskes schreven niet zozeer over mijn liedjes en mijn muzikale dromen, maar veeleer richtten ze de focus op mijn débacles en puberale veroveringen op het vlak van de liefde.
In het begin was ik gevleid door zoveel aandacht, maar pas later proefde ik een venijnige afdronk van al die publicaties waarin mijn gevoelens ten pas en ten onpas te grabbel werden gegooid. Schaamte overviel me. Ondertussen werkte ik verder aan mijn carrière. Met mijn hoofd in de wolken en mijn ogen gericht op het scorebord van tien om te zien, verloor ik gaandeweg emotioneel contact met mezelf en met mijn familie.
Nuchterheid en realiteitszin was in die tijd vaak zoek in mijn leven. Er werden verschillende albums uitgebracht. Ik staakte voortijdig mijn schoolopleiding en zette al mijn troeven in op een muzikale toekomst. Toen liep het fout.

Schipbreuk.
Was het door gebrek aan vaardigheid bij de stuurman? Stond de uitkijk in het kraaiennest te slapen? Waren de matrozen dronken? Fouten kunnen misschien wel getraceerd worden, maar je schiet er niets mee op.
Bij de averij die je hebt opgelopen denkt iedereen aan zijn eigen hachje. Je sleept uit de brand wat er nog te redden valt. Manager, boekingskantoor en trouwe medewerkers van het eerste uur… Je ziet ze verdwijnen. Wat blijft is de wanorde. In je ziel en in je boekhouding. Gelukkig kon ik terugvallen op mijn lieve ouders, op Cindy (mijn trouwe vriendin) en Jan (die me nog steeds doet lachen als hij danspogingen onderneemt).
In die tijd pikte Ilia Beyers me op. We koesterden Angelsaksische dromen. We reisden naar Amerika en naar Engeland. We hadden contact met beroemde, maar zeer bescheiden mensen, zoals Billy Steinberg, Oskar Paul en Jimmy Harry. Deze contacten resulteerden in mijn Engelstalige singles: “Calling out your name”, “Somewhere in my heart” en in juli 2003 verscheen “Baby, baby!”.
De verhoopte doorbraak bleef uit. Nog even probeerde ik een laatste aftrap met de cover “My guy” (waar ik nog steeds ontzettend trots op ben), maar ook die single tikte niet aan.

Vrienden helpen je overeind.
Ik heb veel te danken aan de liefde van mijn ouders, de onwrikbare genegenheid van mijn bompa en de professionele inzet van de managers: Ilia Beyers en Valére Piérarts. Ze hebben mij nooit laten vallen. Ondanks mijn onhebbelijkheden en koppigheid. Er zijn struikelende momenten geweest. Dat geef ik toe. Soms hielden we ons afzijdig van elkaar, maar uiteindelijk herstelden de contacten zich. Luc Vanderschelden (Magic) bood mij reële nieuwe mogelijkheden…
En zo schrijven we ‘vandaag’ een nieuw hoofdstuk. Ik word dertig. Ik heb geleerd dat mensen zich eindeloos kunnen tegoed doen aan de tegenslagen van een ander, maar de averij is op het droogdok hersteld. De muile van De Muide staat er weer, met een kersverse Nederlandstalige single: “Ik heb hem zo lief”. (Waarvoor ook mijn innige dank aan Evert Verhees.)
Het wordt geen come back, want ik was er altijd. Soms buitenzicht, akkoord, maar mijn liefde voor de muziek zit in mijn botten. Ik kan het niet laten. Wat ik tussendoor ook heb geprobeerd om de eindjes aan elkaar te knopen… ik bén wat ik zing!

MOGELIJKE FORMULES

LINKS