Jo Lemaire

INFORMATIE AANVRAGEN | PRINTKLARE VERSIE | BESTEL NU !

Geboren in Gembloux bij Namen zet ze eind de jaren zeventig haar eerste stappen in de showbizz met haar groep "Jo Lemaire + Flouze". Het is de tijd van New Wave en haar eerste album - simpelweg "Jo Lemaire + Flouze" (1979), geniet meer dan ruime belangstelling. Een jaar later volgt de plaat "Precious Time" (1980)
"Pigmy World" (1981) betekent meteen haar definitieve doorbraak bij het grote publiek met de prachtige Serge Gainsbourg cover "Je suis venue te dire que je m’en vais". Dit lied werd in haar bewerking een hit in heel Europa (platina in België) en zou later ook nog gebruikt worden op Gainsbourg's compilatie "Il les fait chanter" _ hij laat ze zingen _ temidden van de Jane Birkins en andere Brigitte Bardots van deze wereld.

In 1982 besluit Jo solo te gaan. Het eerste resultaat is de plaat "Concorde" (1983) die zowel een Franstalige als een Engelstalige zijde heeft (inderdaad dit is nog het vinyl-tijdperk!) . Met dit album, goed voor goud, bevestigde ze definitief haar talent en originele aanpak.

Na drie gouden platen en een rustpauze pakt Jo in 1990 uit met het opmerkelijke "Duelle" (1990), een plaat vol sobere Franse chansons, die alweer goed is voor goud en in Frankrijk warm onthaald wordt.

Jo zingt voor het eerst in het Nederlands op de hommage-CD "TURALURA" met haar versie van "Heimwee naar huis". Intussen wordt ze ook steeds bekender en populairder buiten de Belgische landsgrenzen. Met vooral Frankrijk en Nederland, Zwitserland en zelfs Canada waar ze meermaals de zomerfestivals van Montreal en Quebec opluistert.

In 1997 brengt ze "Jour et Nuit" uit met medewerking van o.m. Frank Boeijen, Wigbert Van Lierde, e.a...

In ditzelfde jaar neemt ze als verrassinsact deel aan de Proms in Antwerpen. Met overweldigend succes. 15 avonden voor 18.000 toeschouwers en een populariteit die nauwelijks moet onderdoen voor deze van de topgroep The Simple Minds.

In 1998 debuteert Jo als actrice/zangeres in het muziektheaterstuk "Brel Blues". Waarin 19 chansons van de meester in het Nederlands werden vertaald. Eens te meer bewijst ze haar uitstekende tweetaligheid.

Als dank voor de belangsteling in Vlaanderen en Nederland neemt ze de CD ‘Enkelvoud’ op, waarvoor bekende Nederlandstalige auteurs als Benno Barnard, Bart Moeyaert en Geert Van Istendael haar eigen Franstalige nummers vertaalden.

In het LAK-theater in Leiden (Nl) brengt ze samen met Liesbeth List een reeks schitterende en zeer gewaardeerde concerten. La List brengt werk van Brel en Jo verkent voor het eerst het Piaf-repertoire.

1999 wordt zonder meer het Piaf-jaar van Jo Lemaire. Ze start met de theatertour ‘Une Vie’ in de Brusselse AB. Niemand kon vermoeden dat die heel eigen interpretatie van de vele prachtsongs van Edith Piaf zo’n overdonderend succes zou worden: tot op vandaag bracht Jo ruim 180 optredens met ‘Une Vie’. De première in de Ancienne Belgique werd ‘live’ opgenomen en als CD september van dat jaar door Universal op de Belgische markt uitgebracht. Door A&B werd een videocaptatie gedaan voor televisie. Deze werd uitgezonden op Canvas en de VAR zorgt voor world-wide distributie.

Het succes van het PIAF-theaterprogramma loopt nog het hele jaar 2000. Haar optreden die zomer tijdens het ‘Festival d’été de Quebec’ (4e maal!) , dit keer met een ‘Hommage aan PIAF’ wordt unaniem de hemel ingeprezen door de aanwezige wereldpers. De show wordt ook uitgezonden door TV5.

Na haar verkiezing tot "meest populaire Waalse persoonlijkheid’ door de jeugdige kiezers van ‘De Morgen’ in 1997, start ze in januari 2000 voor het eerst met een concert-programma voor Vlaamse Scholen waar ze op een speelse manier met Franse liedjes belangstelling en smaak weet op te wekken voor de Franse taal. Hieruit volgen twee CD’s ("Eventail Junior"), gebaseerd op de figuren van Suske en Wiske strips. Het succes is dermate dat de boekingen vlot binnenlopen, tot de komende schooljaren toe.

Allereerste werk in 2001, was de studio intrekken voor de opname van een nieuwe Franstalige CD, (titel: ‘‘Flagrants délices’), dewelke in september in de muziekwinkels belandde en volgens de pers ‘De beste CD van Jo Lemaire’ bestempeld werd..

Na het succes van de theatertournee van "Une Vie" besloten Dirk Brossé (dirigent) en Jo Lemaire om een aantal exclusieve uitvoeringen met symfonische bezetting te plannen. Tegelijk werd de nieuwe concerttour ‘‘Transit’’gelanceerd, eveneens met lovende kritieken in de vakpers.

Maar de jaren 2001 en 2002 zijn vooral ‘werk’-jaren geweest, met gemiddeld 100 concerten per jaar. Het voortdurend zoeken naar optimale klasse en kwaliteit in haar optredens, gecombineerd met haar uitstekende meertaligheid, hebben tot gevolg dat Jo meer en meer gevraagd wordt binnen de bedrijvenwereld.

Zodanig dat op vandaag 65% van de concerten in die omgeving opgevoerd worden. Rotterdam, Amsterdam, Quebec, Parijs, Reims, New-York, Hong-Kong,....in al deze steden wordt Jo gevraagd voor het opluisteren van privé feesten, seminaries, bedrijfsfeesten, inhuldigingen, enz...

De tijd staat echter niet stil en in, 2003, begint Jo aan een special uitmondend in een nieuwe tournee in 2004. Tegelijk wordt een nieuwe CD, met een ‘nieuw geluid’ geproduceerd. CD die in oktober uitgebracht werd. Het internationale karakter van CD en show worden door de Belgische pers en publiek enorm gesmaakt met overvolle zalen en dito staande ovaties als gevolg.

Tussen de talloze speciale projecten die Jo mag brengen vinden we onder meer het concert terug op 31-01-2005 in de Bozar te Brussel. Dit concert werd bijgewoond door de huidige Koningin Paola van België. Weer een bewijs van haar klasse die tot in de hoogste regionen haar weerklank vindt.

MOGELIJKE FORMULES

LINKS